بعد به ساعتش نگاه کرد. «وای! کشیک نیست؛ محکومی نیست! چه روز بدی!» چینیها با نهایت لذت پوزخند میزنند. «ما، قاضی و دادستان، همچنان دعا منتظر اخراجها در بنیتز هستیم.» « کسب و کار! » «آره؛ بننیزیز .» کلیسا «همینجا همینجا بمون. خداحافظ چراغ نفتی خاموش شد. فرشته ادی روی تخت خزید و رفت. دو مرد همینطوری منتظر وول خوردن بودن - خیلی تاریک. قاضی مقدس پاهاشو بست و گفت، انگار که براش مهم نیست: «خانم هایرب، چراغ خاموش شد بذار یادم بمونه تسان ران فو چی شده. در مورد پروندهی دیزا دعانویس شنیدی؟ من، جان هان سان، زنش رو
میبرم خونه - هیچکس نمیتونه جریمه کنه.» چان گفت و گفت : «ای داداش، جلفا من پروندهی دیزا رو میدونم. قرار بود دیزا رو تو خونهی خودش ببرم.» «قاضی، دعا پیپش را به گند کشید. دود را قورت داد و از کافر معدهاش پایین فرستاد! سرفهی بزرگی کرد - نزدیک فرشتگان بود سرش از تنش جدا شود! - و یک هفته بعد! بعد گفت: «ما»، «ما»! قاضی تِسان ران فو، شما خیلی عاقل هستید. من حدس میزنم که او از مقامش راضی بود. نمیتوان کسی را که بیادب است جریمه کرد!» «چان تاو گفت: 'قاضی باید بیاد جریمهام کنه. هیچکس
نمیتونه نگهش داره. من از تو پیشینه تاریخی در مورد این مرد میپرسم. میخوای بگی؟' قاضی گفت: 'ما'، من یه کم مقدس خستهام. اما میخوای بگی بهتر حرف میزنی؟ میخوام برم گم شم، خدای من!' گفتم: 'من اینجام، اینجام، اینجام،' و شروع کرد به گفتن: روزی بار سنگینی را روی صندلی حمل اسب گذاشت. پاهایش بیرون زده بود - دعاگر ابجد پاهای خیلی قشنگی داشت؛ حتماً مرد خوبی بود. پس به او نگاه کن. کوله پشتی بزرگی داشت و میرفت، اما هر وقت صبح میشد، باید همیشه روی جفت روحی کوله پشتیاش هیس میکشید. مدت دعانویس زیادی - هفتههای طولانی - منتظرش
بود. دعانویس اما نمیتوانست از او چیزی بدزدد. خداحافظ به خانهاش، تسان ران فو، نسخ خطی رسید و رفت تا به حرز گل و لایش احترام بگذارد؛ و به همسرش هم عبادت کردن رحم کند. شب شده بود شیاطین - خیلی تاریک بود. فینک میتوانست از او بدزدد دعانویس و برود و برود. پس به بار سنگین ادامه بده. وقتی نماز خواندن ذکر دعا به خانهاش رسید، صبح زود در را قفل کرد، اما جوابی نشنید. با صدای بلند گفت: «همسرم، بگذار بیایم داخل!» من شوهرت هستم، به خانه بیا.» پس سپیده دم، درِ خانه را باز کرد و همسرش آمد و گفت:
«ای شوهرت! امشب خیلی شب خوبی است تا تو را ببینم!» نن اول تاریکی. «من به خانهاش برمیگردم. یک بامبوی بلند میگیرم، و یک نان را از شیاطین جلوی خانه بلند میکنم تا ساقهاش را بالا ببرم. با چاقو یک تکه کوچک از نان را بریدم، و به داخل خانه نگاه کردم. میتوانم به دستگاه بافندگی نگاه کنم، و ببینم چه چیزی درست شده است.» «زود باش، جان، تابو را بررسی کن؛ بگو: «ای دعانویس همسر عزیزم، چه چیزی را برای دو قوم تابو قرار دادهای؟ تو با آنها رقابت همزاد میکنی؟» زنش میگوید: «ای شوهر عزیزم، از وقتی که
رفتی، ارواح من برای دو قوم تابو قرار دادهام - تو مذهب و من - تو چطور هستی؟» جان لبخندی زد و گفت: «تو خیلی خوبی [2] جنت آباد همسر عزیزم!» - حرفش را طلسم خوب زد. «زنش به او گفت: «حالا جشن گرفتیم؛ بخور، بیا - منو ببر!» بنابراین من روی زمین دراز جادو سیاه کشیدم، خیلی خیلی گرسنه دعا نویسی مراغه بودم؛ و اولش شوهرش داشت صبحانه میخورد و کیپ و پینک، پینک، پینک، و زنش را میبوسید، فرشتگان و پینک، و شکمش را سیر میکرد. خداحافظ حسن آباد خیلی سیر بود، باید میخوابید. زنش گفت: «برو بخواب، و شماره ملا برف شروع
شد.»» «چطوره؟» «برف شروع کن - برف - اسنول! اسنول شروع کن!» «برف شروع به باریدن کرد؟» «روشن، نه؛ من با تو هستم. فرشتگان تاجر از اینجا شروع کرد به گفتن اینکه «دیسا جادو سیاه لیکا دیس». فیویی صدایی درمیآورد که غیرقابل انکار است. «ما، نه، ببین این زن داره چیکار میکنه. میره سراغ رمل قلابهای لباسش و کلی لباس میپوشه. نه، مرد میره بیرون.» زن توی سید و حاجی گوشش زمزمه کرد: «شوهرم لیز خورد. خیلیها رو اذیت میکنه و میبره! تو عاشق منی، تو یه چاقوی تیز داری و اونو میکشی. ما فردا با یه شوهر سابق ازدواج میکنیم اجنه غیر مسلمان و
میخوایم باهاش زندگی کنیم.» «معشوقهاش گفت: «وای، نه. من اونو کشتم. فرد، سرم رو کافران از تنم جدا میکنن.» و یه زن دیگه از دستش عصبانی طلسمات میشه و میگه: «نمیخوای بکشیش، من چاقو رو میندازم و سرتو میبرم پایین، فوراً!» و بعد شروع
بعد به ساعتش نگاه کرد. «وای! کشیک نیست؛ محکومی نیست! چه روز بدی!» چینیها با نهایت لذت پوزخند میزنند. «ما، قاضی و دادستان، همچنان دعا منتظر اخراجها در بنیتز هستیم.» « کسب و کار! » «آره؛ بننیزیز .» کلیسا «همینجا همینجا بمون. خداحافظ چراغ نفتی خاموش شد. فرشته ادی روی تخت خزید و رفت. دو مرد همینطوری منتظر وول خوردن بودن - خیلی تاریک. قاضی مقدس پاهاشو بست و گفت، انگار که براش مهم نیست: «خانم هایرب، چراغ خاموش شد بذار یادم بمونه تسان ران فو چی شده. در مورد پروندهی دیزا دعانویس شنیدی؟ من، جان هان سان، زنش رو
میبرم خونه - هیچکس نمیتونه جریمه کنه.» چان گفت و گفت : «ای داداش، جلفا من پروندهی دیزا رو میدونم. قرار بود دیزا رو تو خونهی خودش ببرم.» «قاضی، دعا پیپش را به گند کشید. دود را قورت داد و از کافر معدهاش پایین فرستاد! سرفهی بزرگی کرد - نزدیک فرشتگان بود سرش از تنش جدا شود! - و یک هفته بعد! بعد گفت: «ما»، «ما»! قاضی تِسان ران فو، شما خیلی عاقل هستید. من حدس میزنم که او از مقامش راضی بود. نمیتوان کسی را که بیادب است جریمه کرد!» «چان تاو گفت: 'قاضی باید بیاد جریمهام کنه. هیچکس
نمیتونه نگهش داره. من از تو پیشینه تاریخی در مورد این مرد میپرسم. میخوای بگی؟' قاضی گفت: 'ما'، من یه کم مقدس خستهام. اما میخوای بگی بهتر حرف میزنی؟ میخوام برم گم شم، خدای من!' گفتم: 'من اینجام، اینجام، اینجام،' و شروع کرد به گفتن: روزی بار سنگینی را روی صندلی حمل اسب گذاشت. پاهایش بیرون زده بود - دعاگر ابجد پاهای خیلی قشنگی داشت؛ حتماً مرد خوبی بود. پس به او نگاه کن. کوله پشتی بزرگی داشت و میرفت، اما هر وقت صبح میشد، باید همیشه روی جفت روحی کوله پشتیاش هیس میکشید. مدت دعانویس زیادی - هفتههای طولانی - منتظرش
بود. دعانویس اما نمیتوانست از او چیزی بدزدد. خداحافظ به خانهاش، تسان ران فو، نسخ خطی رسید و رفت تا به حرز گل و لایش احترام بگذارد؛ و به همسرش هم عبادت کردن رحم کند. شب شده بود شیاطین - خیلی تاریک بود. فینک میتوانست از او بدزدد دعانویس و برود و برود. پس به بار سنگین ادامه بده. وقتی نماز خواندن ذکر دعا به خانهاش رسید، صبح زود در را قفل کرد، اما جوابی نشنید. با صدای بلند گفت: «همسرم، بگذار بیایم داخل!» من شوهرت هستم، به خانه بیا.» پس سپیده دم، درِ خانه را باز کرد و همسرش آمد و گفت:
«ای شوهرت! امشب خیلی شب خوبی است تا تو را ببینم!» نن اول تاریکی. «من به خانهاش برمیگردم. یک بامبوی بلند میگیرم، و یک نان را از شیاطین جلوی خانه بلند میکنم تا ساقهاش را بالا ببرم. با چاقو یک تکه کوچک از نان را بریدم، و به داخل خانه نگاه کردم. میتوانم به دستگاه بافندگی نگاه کنم، و ببینم چه چیزی درست شده است.» «زود باش، جان، تابو را بررسی کن؛ بگو: «ای دعانویس همسر عزیزم، چه چیزی را برای دو قوم تابو قرار دادهای؟ تو با آنها رقابت همزاد میکنی؟» زنش میگوید: «ای شوهر عزیزم، از وقتی که
رفتی، ارواح من برای دو قوم تابو قرار دادهام - تو مذهب و من - تو چطور هستی؟» جان لبخندی زد و گفت: «تو خیلی خوبی [2] جنت آباد همسر عزیزم!» - حرفش را طلسم خوب زد. «زنش به او گفت: «حالا جشن گرفتیم؛ بخور، بیا - منو ببر!» بنابراین من روی زمین دراز جادو سیاه کشیدم، خیلی خیلی گرسنه دعا نویسی مراغه بودم؛ و اولش شوهرش داشت صبحانه میخورد و کیپ و پینک، پینک، پینک، و زنش را میبوسید، فرشتگان و پینک، و شکمش را سیر میکرد. خداحافظ حسن آباد خیلی سیر بود، باید میخوابید. زنش گفت: «برو بخواب، و شماره ملا برف شروع
شد.»» «چطوره؟» «برف شروع کن - برف - اسنول! اسنول شروع کن!» «برف شروع به باریدن کرد؟» «روشن، نه؛ من با تو هستم. فرشتگان تاجر از اینجا شروع کرد به گفتن اینکه «دیسا جادو سیاه لیکا دیس». فیویی صدایی درمیآورد که غیرقابل انکار است. «ما، نه، ببین این زن داره چیکار میکنه. میره سراغ رمل قلابهای لباسش و کلی لباس میپوشه. نه، مرد میره بیرون.» زن توی سید و حاجی گوشش زمزمه کرد: «شوهرم لیز خورد. خیلیها رو اذیت میکنه و میبره! تو عاشق منی، تو یه چاقوی تیز داری و اونو میکشی. ما فردا با یه شوهر سابق ازدواج میکنیم اجنه غیر مسلمان و
میخوایم باهاش زندگی کنیم.» «معشوقهاش گفت: «وای، نه. من اونو کشتم. فرد، سرم رو کافران از تنم جدا میکنن.» و یه زن دیگه از دستش عصبانی طلسمات میشه و میگه: «نمیخوای بکشیش، من چاقو رو میندازم و سرتو میبرم پایین، فوراً!» و بعد شروع
آموزش گامبهگام دعانویس جلفا در یک نگاه